امروز : شنبه ۹ اردیبهشت ۱۳۹۶ ساعت : ۳:۵۰ PM
اختصاصی عبارت
بی توجهی محض مسئولان مازندران به درخشش «مجتبی عابدینی» در المپیک

پرچم مازندران همیشه بالاست و سر مسئولان ما همیشه پائین!/ مجتبی شمشیرت را بده! «فلاح» و «حسین زادگان» را قلقلک بدهیم

مجتبی عابدینی
    -     کد خبر: 1746
    -     تاريخ انتشار : ۱۳۹۵/۵/۲۳|۰۹:۱۱
سرویس : ورزش >> رزمی
 استانداری مازندران مثل همیشه همان اخبار تکراری را پوشش داد و حتی به خودش زحمت نداد در حد یک خبر یک خطی به این شگفتی اشاره کند. پورتال سازمان ورزش و جوانان استان نیز بدون حتی یک تبریک خشک و خالی از طرف مدیرکل یا یک تحلیل ساده از چرایی این شگفتی، به گزارشی از مسابقه وی اکتفا کرد و بس!

عبارت ـ گروه ورزش: اگرچه طلسم ناکامی های کاروان المپیک ایران با طلای خوش رنگ "کیانوش رستمی" شکست اما هنوز هم داغ برخی از بی توجهی ها بر پیشانی کاروان المپیک کشورمان مانده است. داغی که از قضا لهجه ای مازندرانی دارد و بار دیگر نشان می دهد که مسئولان استان تا چه اندازه با ورزش و احترام به قهرمانان غریبه هستند.

رسیدن «مجتبی عابدینی» شمشمیرباز برجسته سوادکوهی به جمع 4 نفر برتر المپیک آنقدر با اهمیت بود که کاربران ایرانی شبکه های اجتماعی با هجوم به صفحات شخصی رئیس جمهور و وزیر ورزش خواستار این شدند که مقام چهارمی «عابدینی» برنز حساب شود تا او بتواند به خاطر درخشش باورنکردنی اش سهمی از جوایز مدال آوران ریو داشته باشد.

این اتفاق آنقدر مهم بود که سایت جهانی شمشمیر بازی از آن به عنوان ظهور پدیده ای تازه یاد کرد و البته تحسین هم وطنانمان را نیز که انتظار چنین عملکرد خوبی از ایران را نداشتند برانگیخت.

این نخستین بار است که شمشیر بازی ایران به المپیک راه پیدا می کند و درخشش «عابدینی» در حالی رخ داد که تقریبا همه دوربین ها روی "زهرا نعمتی" زوم کرده بودند و هیچ کس فکرش را نمی کرد شمشیربازی نخستین شگفتی کاروان ایران در ریو را رقم بزند.

اما اوضاع در سرزمین پدری «عادبدینی» جور دیگر بود. انگار نه انگار اصلا اتفاقی افتاده است. استانداری مازندران مثل همیشه همان اخبار تکراری را پوشش داد و حتی به خودش زحمت نداد در حد یک خبر یک خطی به این شگفتی اشاره کند. پورتال سازمان ورزش و جوانان استان نیز بدون حتی یک تبریک خشک و خالی از طرف مدیرکل یا یک تحلیل ساده از چرایی این شگفتی، به گزارشی از مسابقه وی اکتفا کرد و بس!

خدا را شکر از اعضای مجمع شمشمیربازی استان نیز هیچ کسی نه پیامی فرستاد و نه تحلیلی ارائه کرد. سوادکوهی ها هم که حسابی خوشحال بودند چشمشان به بنر و استند و پارچه ای نیافتاد که حداقل تقدیری چندخطی از قهرمانشان را بر آن ببینند.

خلاصه اینکه برای هیچ کس مهم نبود بزرگترین اتفاق تاریخ شمشمیربازی ایران به دست یک مازندران واقع شده است. در حالیکه انواع و اقسام بنرهای تبریک بی ربط به فلان مهندس و فلان دکتر خیابان های شهر را به تسخیر خود در آورده است آیا برپا کردن یک بنر درست و حسابی برای«عابدینی» جای کسی را تنگ می کرد؟

ما فکر می کردیم مسئولان استان در حوزه اقتصاد و فرهنگ و سیاست بی تجربه و فشل هستند، تو نگو آنها حتی ارزش شگفتی سازی در المپیک را هم نمی دانند، حتی اگر لباس ورزشی بپوشند و در پارک ملل ساری جلوی دوربین ها در حالی که حرکت کششی انجام می دهند لبخند بزنند.

اما مجتبی عزیز ما دوستت داریم. ما مردم اگرچه دستمان خالی است، تریبون در اختیار نداریم و کت و شلوارهای آنچنانی نمی پوشیم و ژست های آلن دلونی نمی گیریم، اما دوستت داریم. ما اگرچه نمایندگان سوادکوه در مجلس شورای اسلامی نیستیم اما دوستت داریم، ما اگرچه شهردار و استاندار و مدیرکل نیستیم اما خدا را شکر کن که اینها نیستیم، چون اگر بودیم بعید نیود به بی عملی و بی توجهی آنها گرفتار می شدیم و از چشم مردم می افتادیم.

ما دوستت داریم قهرمان!  فهمیده ایم کاری که تو کردی کمتر از طلای کیانوش رستمی نبود، یادمان می ماند به دست توانای چون تویی است که پرچم مازندران همیشه بالاست. پس وقتی بر گشتی لطفا شمشیرت را به ما بده تا حداقل کمی با آن استاندار و مدیرکل ورزش و جوانان را قلقلک بدهیم شاید نه به خرط تو که به خاطر قلقلکش دن اندکی بخندند و حواسشان به شمشمرت جلب شود.

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال