امروز : شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۵ ساعت : ۲:۱۳ PM
پرونده ویژه
به بهانه سالمرگ نیما یوشیج

در حق پیرمرد بی مهری کردیم

موزه نیما یوشیج- سایت عبارت
    -     کد خبر: 22797
    -     تاريخ انتشار : ۱۳۹۵/۱۰/۱۳|۰۹:۵۷
سرویس : پرونده ویژه
نیما ارزشش را دارد که یک ویژه نامه در کتاب های ادبیات فارسی برای او در نظر گرفته شود و دانش آموز هرچه بالاتر می رود بیشتر شخصیت و شعر نیما را بشناید، به طوریکه وقتی وارد دانشگاه می شود هویت سرزمین خود را از طریق آینه شعر نیما به دیگران معرفی کند.

عبارت ـ نرگس ارزانیان* ـ پرونده ویژه سالمرگ نیما:  امروز برابر است با سالروز درگذشت شاعر پرآوازه مازندرانی که نامش از روستای یوش بسیار فراتر رفت و امروز تمامی ایران از او به عنوان پدر شعر نو یاد می کنند.


 مازندرانی بودن نیما برای ما مازندرانی ها مایه افتخار است اما به نظرم می رسد بی توجهی های بسیاری به این بزرگمرد مازندرانی که تاریخ شعر فارسی را دگرگون ساخت وجود دارد. با همه علاقه و احترامی که برای استاد شهریار قائلم همیشه دلم می خواست تولد نیما یوشیج به عنوان روز شعر معاصر در تقویم ایران قرار بگیرد که اینگونه نشد.
چقدر جای خالی تلاش جمعی و همدلی برای نیل به این هدف در مازندران خالی بود و این یعنی ما هنوز برای ثبت جاودانه میراث های فرهنگی مان برنامه یا چشم اندازی نداریم.
نیما نشانه یک تغییر بزرگ بود. او عادات کهن را کنار گذشت و از پنجره ای تازه به تماشای جهان نشست. پنجره ای مملو از امید و حنجره ای که مضلومیت انسان را فریاد می زند. او اشعار مازندرانی فراوانی نیز سروده است که بازهم برخلاف حیدبابای استاد شهریار که بسیار مورد توجه قرار گرفت، اصلا دیده نشد و انگار در هیاهوی تاریخ از یادها رفت، در حالیه شعر تبری، مخصوصا شعر تبری نیما حکم نوعی گنج زبانی را دارد. فراموش نکنیم نیما یوشیج اولین شاعر بزرگ و ملی مازندران بود که واژه ها و ترکیب های زبان مادری اش را وارد شعر معاصر فارسی کرد. از شب پا  و ازاکوه گرفته تا شوپه و تيرنگ. با این اوصاف و در حالیکه خود شاعر نزدیک به 100 سال پیش دغدغه حفظ زبان مادری اش و معرفی آن به همه ایران را داشته است متاسفانه امروز کمتر نشانی از این تلاش در کتب درسی مقاطع مختلف مدارس مازندران دیده می شود.
نیما ارزشش را دارد که یک ویژه نامه در کتاب های ادبیات فارسی برای او در نظر گرفته شود و دانش آموز هرچه بالاتر می رود بیشتر شخصیت و شعر نیما را بشناید، به طوریکه وقتی وارد دانشگاه می شود هویت سرزمین خود را از طریق آینه شعر نیما به دیگران معرفی کند.
بی مهری در حق نیما زیاد کرده ایم اما او هنوز هم با آن چشم های مهربانش به مازنی ها می نگرد.
من همیشه بابت این کاسیتی ها غصه می خورم. همیشه غصه می خورم که فرهنگ و هنر آخرین چیزی است که ما به آن می رسیم، در حالیکه به عقیده من هنر اولین روزنه و اولین سکوی رشد است.
حالا که ما از شاعری بزرگ، نامی و اثرگذار بهره می بریم چرا نباید به واسطه هنر و فرهنگ نیما، هنر و فرهنگ این سرزمین را غنا بخشیم. تنها نامگذاری خیابان ها و کوچه ها کافی نیست( هرچند این کار هم لازم است) بلکه باید از نیما درس های فراوانی بگیریم. خواندن اشعار این شاعر تاثیرگذار مازندرانی 4 فرهنگ بومی مهم را به ما یادآوری می کند. اول از همه او به ما می آموزد که همکاری و همدلی در فرهنگ مازندرانی یک اصل است، پس نیما در اینجا آموزگار ماست.
شعر نیما به ما می آموزد که مهربانی و بخشش دو خصلت بزرگ و تاریخی مازندرانی هاست پس نیما با شعرهایش ما را تربیت می کند.
این شاعر بزرگ به یاد ما می آورد که طبیعت مازندران، مادری بزرگوار و مهربان و حقیقتی بخشنده است که بی منت هرچه دارد را به برکت باران با مردمان این دیار تقسیم می کند، چس شعر نیما اقلیممان را دوباره به یاد می آورد و فکرمان را مملو از طراوات می کند.
نیما به ما می گوید که ارزش انسانیت چیست و انسان بودن چگونه است. حکمت های شعر نیما در واقع می تواند نقشه راه هر مازندرانی باشد، به شرط توجه به مراتب بیشتر مسئولان و مردم.

*مدرس دانشگاه و فعال فرهنگی اجتماعی

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال