امروز : سه شنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۷ ساعت : ۲:۱۹ PM

مدرسه! فرزندم را به من برگردان

روز اول مدرسه
    -     کد خبر: 32941
    -     تاريخ انتشار : ۱۳۹۷/۳/۵|۱۳:۳۶
حالا سؤال اساسی این است که این چه محتوی آموزشی است که نمی شود در لابلای آن چهار کلمه برای تبادل حرف پیدا کرد؟ بعد بحث می کنیم که چرا شکاف نسلی درست شده است؟

عبارت: از خودم می پرسم این نظام آموزشی برای آموزش و پرورش فرزندان ما آیا مسیری درستی طی می کند؟

هزاران جواب به ذهنم خطور می کند اما دنبال معیار دقیق و قابل اندازه گیری می گردم. در نهایت به زندگی روزمره ام نگاه می کنم و می بینم او پنج سال است که مدرسه می رود اما دریغ از آنکه یکی از موضوعات درسی اش را برای گفت و گو انتخاب کند!

وقتی هم قرار است از او درس بپرسم (که این خود رسمی منسوخ برای درک واندازه گیری یادگیری است) بازهم در بین این پرسش و پاسخ هم چیزی برای گفت و گو پیدا نمی شود .

حالا سؤال اساسی این است که این چه محتوی آموزشی است که نمی شود در لابلای آن چهار کلمه برای تبادل حرف پیدا کرد؟ بعد بحث می کنیم که چرا شکاف نسلی درست شده است؟

او چه چیزی می آموزد که نمی شود درباره اش تفکر روزمره داشت! صدها سال پیش بزرگان دانش و فلسفه گفته اند آنچه را نمی شود تجربه کرد سخت می توان به خاطر سپرد.
مدرسه! فرزندم را به من برگردان
بنابر این نظام آموزشی کنونی را نه تنها مفید نمی دانم بلکه سمی مهلک برای نسل جوانی محسوب می کنم که باید سراغ آینده ای برود که هیچ شباهتی به امروز ندارد، حال آنکه او درسی می خواند که هیچ ربطی به امروز ندارد وای به حال آینده!

و این یعنی پرورش انسان هایی که نمی توانند حریف زندگی، روابط و اقتصاد آن شوند؛ بنابراین ناکامی پشت ناکامی و افسردگی و اضطراب پشت همدیگر ذهن او را تصرف می کنند و کمتر انتخابی برایش می ماند جز فرار به راه های مختلف (مهاجرت،اعتیاد،خودکشی و...).

عزیزان مسؤول که قصد تحول دارید اما دریغ از یک قدم روبه جلو !

اول باید پرسید در دنیای امروز چه چیز ارزش آموختن دارد؟ بعد شروع به طراحی نظام آموزشی کرد.

در تحقیق انجام شده توسط موسسه گالوپ ۶۷% ثروتهای تولید شده در کشورهای توسعه یافته توسط سرمایه انسانی آنها محقق شده است. اما اینجا اکثر ثروت کشور صرف سوختن عزیزترین زمان فرزندان ما می شود تا هر روز در این نظام پوسیده و مسموم آموزشی به خود ناباوری برسند و به شکل مصیبت و مکافات روی دست خود، خانواده و کشور بمانند و به شکل درگیری ناکامی شخصی ،طلاق خانوادگی و بیکاری در جامعه تجلی کنند.

می دانید چرا شهامت و درایتی برای تغییر نیست؟

چون آن قدر مسأله تولید کرده ایم که این مسأله اصلی مردم گم شده است و مثل تمام مسائل دیگر که تا به بحران و فلاکت نرسد به آن رسیدگی نخواهیم کرد منتظر یک سونامی هستیم که به نظر من بسیار بسیار نزدیک است.
متاسفانه تفکر عقب مانده بزرگترین خصیصه اش این است که مسأله را فقط زمانی که در قاموس "بحران" خود را نشان می دهد می فهمد و نمی تواند همانند تفکر توسعه یافته آن را با "پژوهش و تحقیق"، ردیابی و چاره اندیشی کند.

من اگر جای تصمیم سازان بودم چیزهایی به فرزندان این سرزمین یاد می دادم که ابتدا به آنها نگرش اجتماعی برای درک جامعه و مسائل آن دهد، بعد به کمک انواع روش های استعدادیابی و شخصیت شناسی قابلیت هایشان را به آنان می شناساندم و بعد هم مهارت های مرتبط با استعدادهایش را به آنها می آموختم تا به شکل هر شغلی که دوست دارد آن را بروز دهد./ عصر ایران

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال
پربازدیدترین