امروز : شنبه ۳ آیان ۱۳۹۹ ساعت : ۱۱:۲۱ PM
یادداشت عبارت
به بهانه روز جهانی بدون خودرو؛

دوچرخه؛ وسیله حمل و نقل یا ابزار سیاسی؟

مسیر دوچرخه+عبارت
    -     کد خبر: 55057
    -     تاريخ انتشار : ۱۳۹۹/۷/۳|۰۹:۵۰
بیایید ببینیم مسئولینی که به گفته خودشان نگران و دغدغه مند فرهنگ دوچرخه سواری در بین مردم هستند چه اقدامات عملی برای انجام این کار در شهرها انجام داده اند.

عبارت - یادداشت: ابتدایی‌ترین شکل استفاده از دوچرخه به بیش از ۲۳ قرن پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد که در این مورد استناد باستان‌شناسان به نقوشی است که روی دیواره غارهایی در چین، هند و مصر کشف شده است، اما «کنت سیوراک» فرانسوی برای اولین بار سال ۱۷۹۱ میلادی توانست روی وسیله‌ای با دوچرخ خود را متعادل نگاه داشته و حرکت کند.

مردم سالهای طولانی از دوچرخه به عنوان وسیله حمل و نقل و جابجایی در شهرها استفاده می کردند، تا زمانی که خودروها ظهور کردند! شهرها رشد کردند و حمل و نقل تبدیل به یک مسئله شهری شد. امروزه دوچرخه تبدیل به شکلی محدود از حمل و نقل شهری شد و تنها مورد استفاده کسانی قرار گرفت که توانایی خرید خودرو نداشتند، دغدغه زیست محیطی داشتند و یا از جنبه سیاسی مردم را در برابر وسایل نقلیه موتوری تشویق می کردند.

استفاده از دوچرخه بعد از رواج استفاده از آن در جهان، همیشه تابع شرایط اقتصادی و شیوه‌های شهرسازی بوده است به‌گونه‌ای که از حدود دهه ۳۰ تا ۵۰ میلادی به‌واسطه حرکت سریع جوامع به سمت صنعتی‌شدن و افزایش استفاده از اتومبیل، استفاده از چنین ابزار حمل و نقلی کاهش شدیدی یافت.

در ایران نیز بعد از جنگ جهانی دوم با افزایش واردات دوچرخه، قیمت آن دچار افتی محسوس و استفاده از آن رواج پیدا کرد به طوری که حتی در خیابان‌های‌های بعضی از شهرها مسیر تردد دوچرخه ساخته شد، اما از اوایل دهه ۴۰ شمسی و با تحولات صنعتی و اقتصادی صورت گرفته، شهروندان به سمت تهیه اتومبیل‌های شخصی گرایش یافتند و به مرور دوچرخه تبدیل به وسیله‌ای تفریحی شد.

اول و دوم مهرماه در سطح جهان به عنوان روز جهانی بدون خودرو نام گرفته و چنین روزهایی فرصت مناسبی است تا در سفرهای درون شهری و برون شهری خود، استفاده از خودروی شخصی را به حداقل برسانیم.اما وقتی با روزهایی مانند روز جهانی بدون خودرو مواجه می شویم، این سوال ذهن ما را درگیر می کند: از کجا و چگونه شروع کنیم؟ اما موضوع بحث این نیست.

در کشور ما و نیز همچنین در استان مازندران دوچرخه اغلب برای مسئولین بیش از یک وسیله حمل و نقل پاک، یک ابزار سیاسی بوده تا با آن میزان روشن فکر بودن و طبیعت دوستی‌شان را به رخ دیگران بکشانند و اگر روزی و در جایی مجبور می‌شدند تا از حسنات این وسیله نقلیه صحبت کنند تا چندین ساعت نطق آماده برای آن دارند اما وقتی وارد میدان عمل می شویم متوجه خواهیم شد که در شهرهای مازندران جای بسیاری از امکانات اولیه برای استفاده از این ابزار همچنان خالی است.

البته طبق معمول تا صحبت از اتفاقات جدید می شود اولین چیزی که مسئولان محترم به آن می پردازند لزوم فرهنگ سازی برای آن کار است بدون این که خودشان هم بدانند فرهنگ سازی برای همچین اقداماتی چگونه و به چه شکل باید انجام شود. آیا به نظرتان تغییر دادن مردمی که به خودروها معتاد شده اند به همین آسانی است؟ آیا صرفا فرهنگ سازی در رشد استفاده از این وسیله نقلیه در استان و شهرستان ما تاثیرگذار خواهد بود؟ اگر این طور فکر می کنید به نظر نیازمند یک تجدید نظر اساسی در تفکراتتان هستید. از این نسل که گذشت و با این شعارها امیدی به بهبود آن نیست ولی اگر واقعا آینده نگرید و دلتان فرهنگ سازی می خواهد، مثلا تعبیه چند جای پارک برای دوچرخه ی دانش آموزان در مدارس می تواند هزار بار بیشتر از جلسات و همایش های نمایشی در استفاده ی نسل های آتی از این وسیله برای عبور و مرور درون شهری داشته باشد. هزینه ای هم ندارد.  یا هزار راه و روش دیگر که بیش از این همایش ها می تواند بر روی فرهنگ مردم تاثیرگذار باشد.

بیایید ببینیم مسئولینی که به گفته خودشان نگران و دغدغه مند فرهنگ دوچرخه سواری در بین مردم هستند چه اقدامات عملی برای انجام این کار در شهرها انجام داده اند.

اولین شرط برای استفاده ی مردم از دوچرخه ها وجود مسیری است که مردم بتوانند از آن با خیالی آسوده عبور کنند. اگر مسیری برای تردد نباشد و همه مجبور باشند از خیابان های ماشین رو و پیاده رو ها به سختی عبور کنند بعد از چند بار عطایش را به لقایش می بخشند و باز هم به همان حالت اولیه برمی گردند.

برای مثال سال ها است که در ساری صحبت از ایجاد خط ویژه برای دوچرخه سواران در خیابان های شلوغ است اما تا به امروز نه اتفاقی رخ داده و نه به نظر رخ خواهد داد. این در حالی است که شهری مثل آمستردام که به این نوع از حمل و نقل شهری در جهان معروف است بیش از 60 سال برای این کار رنامه ریزی کرده و ساختار شهری خود را برای دوچرخه سواران بهینه سازی کرده است.

اکنون در بسیاری از شهرهای جهان تجربه‌های موفقی از راه‌اندازی سیستم‌های دوچرخه اشتراکی – سیستمی جامع که از ناوگان دوچرخه‌ها و ایستگاه‌های گسترده شده در سطح شهر تشکیل شده است و ایجاد مسیر‌های ویژه تردد دوچرخه وجود دارد. بر اساس آمار منتشر شده در سال ۲۰۱۱ کشورهای هلند، دانمارک، آلمان، سوئد، نروژ، فنلاند، ژاپن، سوئیس، بلژیک و چین به نسبت جمعیت خود به ترتیب بیشترین استفاده از دوچرخه را در سیستم حمل و نقلی خود داشته‌اند. به‌گونه‌ای که در سه کشور اول به ترتیب ۳۰، ۲۰ و ۱۲ درصد از جابه‌جایی‌های شهری با استفاده از دوچرخه انجام می‌شود. در ایران اما این آمار زیر 1 درصد می باشد.

از راه های دیگر تشویق مردم به استفاده از این روش جابجایی، اجاره ی دوچرخه های عمومی در سطح شهر است که به غیر از بعضی پارک ها آن هم با قیمت گزاف در هیچ کجای دیگر دیده نمیشود. چرا مثلا نباید در ازای تحویل زباله های تفکیک شده توسط شهروندان به آنان کارت استفاده از دوچرخه های عمومی برای استفاده در سطح شهر را داد؟ این کارها اگر فرهنگسازی نیست پس چیست؟ مگر چقدر دشوار است برنامه ریزی و انجام این روش هایی که در دیگر کشورها امتحان خود را پس داده اند؟

اگر آن ها روزی بدون خودرو را معین می کنند و همه از دوچرخه استفاده می نمایند قبلش زیرساخت ها را فراهم نموده و بعد مردم را به این کار تشویق می کنند. از همین فردا اگر کسی بخواهد در همین شهر ساری با دوچرخه جابجا شود در اولین گام باید یک دوچرخه بخرد زیرا شکل اجاره ای آن در شهر موجود نیست، سپس باید در همان کوچه و خیابان پر دست انداز که به هیچ عنوان در زمان طراحی به فکر دوچرخه سواران نبوده رفت و آمد کند و تمام خطرات احتمالی را به جان بخرد و در نهایت هم وقتی به مقصد رسید تابلویی یا درختی پیداکند و دوچرخه را به آن قفل و زنجیر نماید! شما باشید این مشقت را برمی گزینید یا با یک تاکسی یا نهایتا خودروی خودتان راحت و آسوده به محل مورد نظر سفر می کنید؟

دوچرخه کاری با کلاس و طبقه اجتماعی افراد ندارد و هر کسی که روی آن می نشیند را بطور برابر پذیراست. دوچرخه مختص ثروتمندان یا افراد خاص نیست و از این نظر می توانیم آنرا دموکرات ترین شیوه حمل و نقل بنامیم.

دوچرخه چیزی از گرایشات سیاسی راست و چپ هم نمی فهمد. گرچه بعضی سیاستمداران از آن حمایت می کنند و ازآن به عنوان ابزاری سیاسی بهره می برند. اما نوش جانتان اگر بهره هم می برید برایش یک قدم بردارید. راه دوری نمی رود.

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال
پربازدیدترین

مردی که قدش به زانوی شهر هم نمی‌رسید بر شانه‌های ساری نشاندیم

وزیر آموزش و پرورش: در صورت ادامه تعطیلات، دانش آموزان مجازی آموزش می بینند

مردم در اولین مجلس گام دوم انقلاب به ائتلاف اصولگرایان اعتماد کردند/ این پیروزی شیرین و بزرگ را به رهبر معظم انقلاب اسلامی و همه منتخبین مردم تبریک می گوییم

وقتی دن کورلئونه باید برود جلو، بوق بزند! / دچار ویروس کرختی شده‌ایم

از اظهار ندامت خبرنگار به خاطر رای دادن به روحانی تا حمله شدید بنزینی به حسن نژاد

جیب خالی و پز عالی / چرا دیوار کوتاه CIS برای ما بلند است

لطفا به قانون و شعور مردم مازندران توهین نکنید! / مردم فریب این پروپاگاندا را نمیخورند / شک نکنید همین طرح باعث شکست شما خواهد شد

مدارک جنجالی و دردسر ساز مسئولین کشوری / از خاتمی و هاشمی تا رحیم مشایی و روحانی + عکس و جزئیات

دو نامزد قطعی اصلاح طلبان در استان کیستند / از رایزنی شیخ در شرق تا ترس از تکرار نفاق در نوشهر

قم با ۴۰ دقیقه در صدر است ، مازندرانی ها ۲۲ دقیقه در روز مطالعه می کنند / مردم اهل مطالعه اند ما بلد نیستیم نسخه بپیچیم / با اعلام این اعداد به مردم ظلم می کنیم / عرق شرم بر پیشانی مردم یا مسئولان؟

آرشیو