امروز : جمعه ۲ مهر ۱۴۰۰ ساعت : ۱۰:۳۴ AM
اختصاصی عبارت
افزایش خشونت های خانگی در روزهایی که مجبوریم بیشتر در خانه بمانیم؛

این خانـه امـن نیست

خشونت علیه زنان+عبارت
    -     کد خبر: 56268
    -     تاريخ انتشار : ۱۳۹۹/۸/۱۵|۰۹:۳۸
در کشور ما هنوز خشونت‌ خانگی مستقلاً جرم‌انگاری نشده‌ است و بعضا به دلیل امنیت پایین زنان در قوانین خانواده، تفاوت آمار واقعی و آمار ظاهری بسیار زیاد است. به همین ترتیب، در دوران کرونا نیز مسئولین چندان برنامه‌ی مشخص و یا امکانات ویژه‌ای در مورد افزایش احتمالی سو استفاده و خشونت‌های خانگی اعلام نکرده‌اند.

عبارت - گروه جامعه: این روز‌ها تمام نهاد‌ های رسمی و غیررسمی در تمام کشور‌ها به شهروندان توصیه می‌ کنند که برای در امان ماندن از خطر ابتلا به «کرونا» در خانه ‌ها بمانند، اما اگر در این اوضاع و احوال خانه مکانی امن نبود چه؟ این پرسشی است که بسیاری از فعالان حقوق زنان و کودکان مطرح کرده‌اند و درباره افزایش خشونت‌های خانگی در دوران قرنطینه و تعطیلی مدارس و کودکستان هشدار داده‌اند.

کشور ما ایران و استان مازندران نیز از این قاعده مستثنا نیست. در اینجا هم کرونا به خانواده و کودکان ضرباتی می زند که شاید پیامدهای آن پس از رفع خطر ویروس بیش از پیش آشکار شود. بدون شک ضرورت کار در خانه، همۀ اعضاء را موظف می کند تا ساعات بسیار طولانی تری را در کنار یکدیگر باشند و همین امر احتمال برخورد های تهاجمی و خشن را افزایش می دهد. از طرفی بی کاری اجباری گروهی دیگر و پیامد های اقتصادی کرونا نیز بر استرس محیط خانه می افزاید و به این ترتیب زمینه وقوع خشونت های خانگی علیه زنان و کودکان را فراهم می کند

بنا بر گزارش یونیسف، صد ها میلیون کودک در سراسر جهان در دوران شیوع کرونا در معرض انواع کودک آزاری ها از جمله بدرفتاری، خشونت جنسی، بهره کشی، محرومیت اجتماعی و جدایی از مراقبانشان قرار دارند.

سازمان های حمایت از حقوق کودکان هشدار داده اند که بسته شدن مدارس و اجبار به ماندن در چهار دیواری خانه، باعث شده است که کودکان و وضعیت جسمی و روحی آن ها از نگاه ناظران پنهان بماند و همین مساله احتمال کودک آزاری را افزایش می دهد تا جایی که ممکن است وخامت اوضاع تا مرز تهدید زندگی کودکان پیش برود.

این وضعیت بطور مثال زندگی را برای کودکانی که والدینی معتاد دارند، دشوارتر کرده است و هیچکس رنج و مصیبت آن ها در پشت دیوار های خانه ها را نمی بیند.

برای حل این مشکل برخی از گروه های مدافع حقوق کودکان سعی کرده اند پشتیبانی های آنلاین خود بویژه از مسیر شبکه های اجتماعی را افزایش دهند تا کودکان و دیگر اعضای خانواده ها را از کمک هایی که همچنان در دسترس آنهاست، مطلع کنند. اما مشکل اصلی در این طرح این است که این قبیل اطلاعات معمولا از طریق والدین به فرزندان منتقل می شود و همان والدین که متهم به بدرفتاری با کودکانشان هستند می توانند به راحتی مانع از دسترسی آن ها به این اطلاعات و تمامی شبکه های مجازی شوند.

عده ای شاید خشونت علیه کودکان را تنها محدود به تنبیه بدنی و یا سواستفاده از آن ها بدانند اما گفتنی است بسیاری از والدین بدون این که اطلاعی داشته باشند، کودکانشان را در معرض «خشونت های روانی» قرار می دهند که گاه نتایج وحشتناک تری را به همراه دارد. یکی از دلایل آن نیز شاید این باشد که ما برای در کنار هم ماندن هیچگاه تمرین نکرده ایم و متاسفانه شاید در مواقعی هشچ شناختی از فرزندمان نداریم و به همین علت به کوچکترین عمل او که باب میلمان نباشد واکنش های تند نشان می دهیم.

یک روانشناس کودک در این خصوص به خبرنگارعبارت گفت: «طبقه متوسط اجتماعی لزوما دارای خشونت بیشتر نیست اما نوع خشونتش برای ما محسوس‌تر است. اینکه من بچه‌ام را در فشار روانی دارایی ‌هایش بگذارم این هم نوعی از خشونت است، درست است که کتکش نزدم ولی شاید اثر آسیبی آن بیشتر باشد و حتی شاید کتک‌ زدن اثر آسیبی کمتری هم داشته باشد. معمولا خشونت‌ های روانی نادیده گرفته می‌شوند در حالی که در طبقه متوسط نوع خشونت‌ها، بیشتر روانی است. البته به نظر من این موضوع قطعا در قالب طبقه تقسیم‌ بندی نخواهد شد و همه بخش‌های جامعه را درگیر می‌کند.»

وی افزود: « همه که درآمد یا پس انداز ندارند، همه که نمی توانند دورکار باشند. همه اینها باعث می‌شود یک سری تنش در خانه به وجود بیاید. این تنشها هم برای حل شدنشان نیاز به یک سری مهارت‌ها دارند که البته خیلی وقت‌ها هم والدین فاقدش هستند و هم کودک و نوجوان. مثلا بعضی خانه‌ها خیلی کوچک است و پدر و مادر با چهار بچه در یک خانه ۶۰ متری زندگی می‌کنند، پس فضای امنیت فیزیکی کم است. ممکن است نوجوانی واقعا احتیاج داشته باشد یکی دو ساعت برای خودش باشد ولی الان آن فضا را ندارد و همه اینها باعث بروز خشونت می‌شود.»

در همین حال، بهزاد وحیدنیا، مدیرکل مشاوره و امور روانشناختی بهزیستی کشور نیز اعلام کرد که در دوران قرنطینه، آمار اختلاف‌ زوج‌ها سه برابر شده است.

در حالی که در سال گذشته نیز آمار خشونت‌های خانگی، خیابانی و جنسی علیه زنان به شکل فزاینده‌ای در حال رشد بود، شیوع کرونا هم عاملی شد تا این قبیل خشونت ها به اوج خود برسند و نیاز جامعه به قانونی محکم در این رابطه را بیشتر از قبل عیان کنند.

به گفته وحیدنیا، میزان تماس ‌های زوجین مربوط به اختلافات خانوادگی در دوران قرنطینه و شیوع ویروس کرونا با صدای مشاور بهزیستی با شماره ۱۴۸۰ روزانه به چهار هزار تماس رسیده که نشان از افزایش اختلافات بین زوجین دارد.

این مقام مسئول، جزئیات بیشتری از مشکلات و تنش های بین زوجین در دوران قرنطینه کرونا نداده اما در کشور فرانسه این تنش ها به افزایش ۳۲ درصدی خشونت خانگی منتهی شده، و قابل پیش بینی است که افزایش اختلافات خانوادگی در ایران نیز مشکلاتی همچون خشونت خانگی، قهر ، طلاق عاطفی، تصمیم به جدایی و … را افزایش خواهد داد.

به گفته کارشناسان، بیکاری و مشکلات اقتصادی که در دوران کرونا بیش از پیش افزایش یافته یکی از دلایل مهم بیشتر شدن از این دست خشونت ها در خانواده های ایرانی است.

یکی از کارشناسان حوزه خانواده دراین خصوص میگوید: «اگر امروز تنش‌های روانی وجود دارد، بخشی از مسائل مربوط می‌شود به اینکه وضعیت اقتصادی مطلوبی در جامعه نداریم. اینکه مردم باید در خانه بنشینند، بخشی از آنها تحت تاثیر فشارهای اقتصادی قرار می‌گیرند و بنابراین چنین عواملی در پدیداری آزار و اذیت‌های خانوادگی تاثیر می گذارد. از طرف دیگر با توجه به افزایش نگرانی‌ها و اضطراب‌ها در جامعه، شرایط اجتماعی حاکم هم ممکن است نقش داشته باشد. در قرنطینه خانگی، اعضای خانواده‌ها کنار هم در خانه‌ها هستند، میزان ارتباطات و تماس‌ها بین آنها بیشتر می‌شود؛ یعنی افزایش گفتگوها و تنش‌ها. در همه اختلاف‌هایی که بین زوجین وجود دارد، رگه‌هایی از آزار و خشونت را می شود دید. لزوما همه آنها جسمی نیست؛ مسامحه، تخریب عاطفی و انواع آزارها بین زوجین، والد و بچه و حتی سالمندان وجود دارد. سالمندآزاری در حال حاضر یکی از موضوعات مهم و قابل توجه درمیان آزارهاست. »

در کشور ما هنوز خشونت‌ خانگی مستقلاً جرم‌انگاری نشده‌ است و بعضا به دلیل امنیت پایین زنان در قوانین خانواده، تفاوت آمار واقعی و آمار ظاهری بسیار زیاد است. به همین ترتیب، در دوران کرونا نیز مسئولین چندان برنامه‌ی مشخص و یا امکانات ویژه‌ای در مورد افزایش احتمالی سو استفاده و خشونت‌های خانگی اعلام نکرده‌اند.

بدون شک بی توجهی به این امر می تواند ثمره هولناکی برای خانواده های ایرانی داشته باشد. حتی هولناک تر از کرونا!

 

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال