امروز : جمعه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۰ ساعت : ۶:۲۹ PM
اختصاصی عبارت
گفتگوی عبارت با حسین قربانی فعال رسانه ای و مدیر خبرگزاری تسنیم در مازندران؛

کوچ مطالبه گری از رسانه های مازندران / شفافیت و اطلاع رسانی باید پیش از وقوع فساد صورت بگیرد / بهانه تراشی ادارات برای عدم ارتباط با رسانه ها / در انتخابات آینده شوراها چهره تکراری نخواهیم دید

حسین قربانی+عبارت
    -     کد خبر: 59569
    -     تاريخ انتشار : ۱۴۰۰/۱/۱۰|۱۳:۰۴
متاسفانه در سال‌های اخیر به بهانه‌های گوناگون، رسانه‌ها در برنامه‌های ادارات ما دیده‌ نشده‌اند. از یک سو وظیفه مهم رسانه پیگیری موضوعات و مشکلات مردمی است که متاسفانه رسانه‌های استان ما در این زمینه عملکرد قابل قبولی ندارند و از سوی دیگر اگر هم کسی بخواهد گفتگویی متفاوت و چالشی با مسئولی داشته باشد و یا پیگیر مسئله مهمی شود با یک بروکراسی عجیب روبرو خواهد شد.

حدود 20 سال است که در رسانه‌های استان فعالیت می‌کند و از مشاور رسانه‌ای استاندار تا مدیرعاملی خانه مطبوعات و مدیریت تسنیم مازندران را در کارنامه خود دارد. حسین قربانی؛ فعال رسانه‌ای استان مازندران که سال‌ها است در این عرصه فعالیت دارد و سوابق قابل توجهی از خود به جا گذاشته است. در ادامه گفتگوی عبارت را با وی از نظر می‌گذرانید.

 

-با توجه به سوابق شما در این عرصه نظرتان در خصوص کمیت و کیفیت رسانه‌های استان مازندران در حال حاضر چیست؟

در این سال‌ها اگر استباه نکنم استان مازندران دومین استان کشور در زمینه تعداد رسانه‌های مکتوب و مجازی شناخته شده اما متاسفانه به اوضاع لحاظ کیفی چندان تعریفی ندارد. این مسئله از آن جهت مایه تاسف است که مازندران در نزدیکی پایتخت قرار دارد و با توجه به حجم مسافران ورودی و سفرهای مسئولان کشوری به استان باید نگاهی ملی به آن داشت. درحال حاضر متاسفانه در مازندران حتی یک رسانه ملی-استانی وجود ندارد تا مسائل روز استان را به گوش مردم و مسئولان کشور برساند. درحالی که ما شاهد این اتفاق در سایر استان‌ها هستیم. مثلا روزنامه خبر در استان فارس یا روزنامه خراسان و یا قدس در استان خراسان رضوی به خوبی این وظیفه را انجام داده‌اند اما ما از آنان جا ماندیم. البته تا حدودی سعی شده تا خلا این مسئله با وجود رسانه‌های مجازی و پایگاه‌های خبری پوشش داده شود اما به نظرم مازندران به جایگاهی رسیده که برای پیشبرد اهدافش نیاز به یک رسانه رسمی ملی-محلی دارد و ای کاش که به این مسئله توجه بیشتری شود. ما باید در رسانه‌های استان مطالبه گری را افزایش دهیم. درحال حاضر بیش از 15 روزنامه در مازندران قعالیت می‌کنند که برخی از آن‌ها هرروز هم چاپ نمی‌شوند. در کنار این اگر تیراژ تمام آن‌ها را کنار هم بگذارید بعید می‌دانم از 5 هزار نسخه عبور کند که این برای استان ما اصلا خوشایند نیست.

 

-به نظر شما چرا اغلب رسانه‌های مازندران مطالبه‌گر نیستند؟

یکی از دلایل اصلی آن استفاده از نیروی کار پاره وقت است. به این صورت که رسانه‌های ما نیروی دائمی و حقوق‌بگیر استخدام نمی‌کنند و درآمد فعالان رسانه‌ای منوط به دریافت رپورتاژ از سازمان‌ها و ارگان‌های دولتی است. همین مسئله باعث می‌شود تا خبرنگاران کمتر دست به نقد مسئولان بزنند زیرا با این کار اندک درآمد خود را هم از دست می‌دهند. درواقع رسانه‌ها هم مقصر اصلی نیستند و اگر درآمد کافی وجود داشته باشد بدون شک آن‌ها هم دوست ندارند تا اینگونه به فعالیت خود ادامه دهند. البته من شخصا معتقدم اگر نشریه یا روزنامه‌ای صدای واقعی مردم باشد بدون شک موفق خواهد شد و هم به فروش و هم به درآمدزایی قابل قبول خواهد رسید.

 

-نظرتان در خصوص فعالیت‌های خانه مطبوعات در استان چیست؟ شما زمانی مدیرعامل این خانه صنفی بودید و در آن زمان انتقاداتی را هم شما مطرح کردید و هم دیگران؛ در آن خصوص چه صحبتی دارید؟

همانطور که گفتید خانه مطبوعات یک خانه صنفی است و در عین حال که می‌تواند کارهای زیادی انجام دهد، می‌تواند هیچ کاری هم انجام ندهد. تا زمانی که این خانه روی پای خود نایستد و مطالبه‌گری نداشته باشد تاثیری روی عملکرد مطبوعات در مازندران نخواهد داشت. متاسفانه همین حالا در برخی موارد برخوردهای نابجایی با خبرنگاران یا عکاسان می‌شود اما می‌بینیم که خانه مطبوعات هیچ موضعی در این خصوص نمی‌گیرد در حالی که می‌تواند پشتیبان خوبی برای اعضای خود باشد. ظرفیت‌های بسیار خوبی در اساسنامه خانه مطبوعات موجود است اما متاسفانه به علت نگاه‌های شخصی و سلیقه‌ای برخی اعضا و از سوی دیگر دخالت غیراصولی ارشاد و سایر نهادها سبب شده تا این خانه از رسالت اصلی خود در این سال‌ها دور و دورتر شود. خانه مطبوعات می‌تواند جشنواره‌های مطبوعاتی، دوره‌های آموزشی و اردوهای مختلف برگزار نماید اما متاسفانه ما تا امروز چنین چیزی را در استان شاهد نبودیم. متاسفانه روال به صورتی شده که در این واحد حرف اول را مدیر و رئیس هیات مدیره می‌زنند و سایر اعضا علیرغم اینکه ماهیت خانه مطبوعات بر روی کار تیمی استوار است، نقش چندانی در فعالیت‌های آن ندارند. با این تفاسیر امیدوارم تا در آینده اتفاقات بهتری برای رسانه‌های مازندران رقم بخورد.

 

-انتقاداتی که در خصوص کم کاری به خبرگزاری‌های مستقر در استان مازندران مانند مهر، تسنیم، ایسنا و ... وارد می‌شود را تا چه اندازه می‌پذیرید؟

به طور کلی نمی‌توان در برخی مسائل این مورد را کتمان کرد اما در تسنیم ما بعد از ورود کرونا به استان رویکردمان را تغییر دادیم و گزارش محور شدیم. بسیاری از جلسات تکراری را پوشش نمی‌دهیم و سعی‌مان بر این است تا از دغدغه روز مردم بگوییم. علاوه بر این با توجه به تغییر سلیقه‌ها در دنیای امروز ما بیشتر به سمت مولتی مدیا و تولید محتواهای صوتی و تصویری رفتیم که با سلایق مردم سازگارتر است. به نظرم این اتفاق در سراسر کشور نیز رخ داده و خبرگزاری‌ها از خبر محوری به سوی گزارش محوری تغییر مسیر داده‌اند.

 

-درست است که می‌گویند خبرگزاری‌هایی مانند تسنیم، فارس و یا مهر وضع مالی‌شان خوب است و می‌توانند از هرکسی که می‌خواهند انتقاد کنند؟

به عنوان یک فعال رسانه‌ای در استان که سابقه کار در چندین خبرگزاری و نشریات محلی را دارد می‌توانم بگویم که اینگونه نیست. برای مثال در همین سالی که گذشت ما با شکایت یکی از افراد روبرو شدیم و هیچ فرقی بین ما و دیگر رسانه‌ها در بررسی این شکایات نبود. اوضاع مالی هم آن‌طور که می‌گویند نیست. وضع رسانه‌ها متاسفانه در همه جا خراب است. بسیاری مواقع ما از جیبمان هزینه می‌کنیم تا بتوانیم به تعهدات رسانه‌ای خود پایبند بمانیم.

 

-میزان شفافیت ادارات و ارتباطات آنان با رسانه‌ها در سال‌های اخیر را چطور ارزیابی می‌کنید؟

متاسفانه در سال‌های اخیر به بهانه‌های گوناگون، رسانه‌ها در برنامه‌های ادارات دیده‌ نشده‌اند. از یک سو یکی از وظایف رسانه پیگیری موضوعات و مشکلات مردمی است که متاسفانه رسانه‌های استان ما در این زمینه عملکرد قابل قبولی ندارند و از سوی دیگر اگر هم کسی بخواهد گفتگویی متفاوت با مسئولی داشته باشد و یا پیگیر مسئله مهمی شود با یک بروکراسی عجیب روبرو خواهد شد. اینجاست که می‌گویند رابطه در رسانه‌ها بر ضابطه ارجعیت پیدا می‌کند و تنها کسانی به مسئولان دسترسی راحتی خواهند داشت که رابطه نزدیکی با آنان داشته باشند. در آن صورت هم احتمال نقد و مطالبه‌گری به پایین‌ترین اندازه خود می‌رسد و نتیجه آن چیزی است که امروز در فضای اداره و رسانه‌ای مازندران شاهد آن هستیم. متاسفانه بسیاری از مسئولان روابط عمومی در سطح استان الفبای ارتباط با رسانه‌ها را بلد نیستند و همین مسئله ارتباط خبرنگاران با سازمان‌ها را با مشکل مواجه می‌کند. باید گفت فضای اطلاع‌رسانی و شفافیت در مازندران بسیار بسته است و گاها ادارات و سازمان‌ها هرچه را که خودشان بخواهد و به نفع دستگاهشان باشد را در اختیار رسانه‌ها قرار می‌دهند.

 

-به عنوان یک فعال رسانه‌‌ای نقش شفافیت و ارتباط با رسانه‌ها را در ماجراهای دنباله‌دار شهرداری ساری چگونه می‌بینید؟ آیا اگر این ارتباط به شکل صحیح وجود داشت باز هم شاهد چنین اتفاقاتی بودیم؟

متاسفانه این مسئله تنها به ساری محدود نیست و شهرهای دیگری مانند بال و سلمانشهر هم با این اتفاق نامبارک روبرو شدند. نظر شخصی من این است که در تمام این موارد، رسانه‌ها قبل از وقوع و علنی شدن فسادهای اقتصادی مدیران عملکرد مناسبی از خود بروز ندادند. حتی در زمان دستگیری‌ها نیز تمام اخبار مربوط به ما و یکی دو پایگاه خبری یا خبرگزاری دیگر بود و رسانه‌های پرشمار مازندران به خودشان زحمت تولید مطلب در خصوص چنین اتفاق مهمی را هم نمی‌دادند. جالب این‌جا بود که همین چند رسانه فعال نیز بارها و بارها از سوی افراد آشنا و ناآشنا مورد هجمه و حتی تهدید به شکایت قرار گرفتند و این نشانه بسیار بدی برای من به عنوان یک فعال سیاسی و رسانه‌ای در این استان و شهرستان بود. البته این اتفاق یک علت دیگر هم داشت و آن این بود که مرجع اصلی اطلاع رسانی که در این مورد به نوعی دستگاه قضایی بود، با تاخیر خبرها را اعلام می‌کرد و اطلاعاتی دقیقی هم در خصوص این بازداشت‌ها به مخاطبان ارائه نمی‌کرد. حتی اگر از دادستان و رئیس دادگستری در این خصوص پرسش کنید اطلاعات چندانی را در اختیار شما قرار نخواهند داد و این مسئله کار را برای فعالیت حرفه‌ای رسانه‌ها دشوارتر نیز می‌کند. ما مجبور بودیم که این ضعف‌ها را پوشش دهیم حتی اگر خودمان با هجمه‌های گسترده‌ای روبرو می‌شدیم؛ زیرا خاصیت رسانه همین گونه فعالیت‌ها و اطلاع‌رسانی های دقیق و جامع است و ما نمی‌توانستیم از آن عقب‌نشینی کنیم. اگر مردم از این افراد و اعمالشان به صورت دقیق اطلاع پیدا نکنند بازهم احتمال حضور آنان و نزدیکانشان در بدنه مدیریت شهری وجود خواهد داشت و این خطری است که نه تنها ساری بلکه کل استان را تهدید می‌کند. متاسفانه هیچ رسانه‌ای به علت رخ دادن چنین مسائلی در استان نمی‌پردازد و تنها به بازنشر خبر دستگیری این و آن بسنده می‌کنند که طبیعتا به دور از ذات رسانه است.

 

-با توجه به نزدیکی زمان انتخابات، آینده شهرداری و شورای شهر ساری را چطور می‌بینید؟

احساس من این است که در شورای شهر آینده چه در ساری و چه شهرهای دیگر استان تغییرات اساسی صورت خواهد گرفت و ما شاهد حضور چهره‌های جدیدی در این عرصه خواهیم بود. دلیل آن هم این است که مردم دیگر از شعارها و وعده‌های رنگارنگ دروغین خسته شده‌اند و بحث مفاسد اقتصادی هم مزید بر علت شده تا معادلات شوراهای اسلامی در شهروروستاهای مازندران تغییرات اساسی داشته باشد. مردم قطعا به کسانی که در این چند سال سکان مدیریت شهری را در دست داشتند و کسانی که از آن‌ها حمایت کردند اعتماد نخواهند کرد و این دوره، دوره ی افراد جدید و سالم در شوراها خواهد بود. نظر شخصی من این است که حداقل در ساری ما شاهد حضور افراد تکراری و قدیمی نخواهیم بود زیرا مردم نسبت به گذشته آگاهی بیشتری پیدا کرده‌اند. از آن‌جایی هم که نظارت‌ها چه بر تایید صلاحیت‌ها و چه پس از انتخابات بر خود شورا در این دوره بسیار بیشتر از قبل خواهد بود باید بگویم هرکسی هم جرات کاندیدا شدن در این دوره را پیدا نخواهد کرد.

 

-مشارکت مردم را در انتخابات پیش‌رو چگونه ارزیابی می‌کنید؟

اکنون برای صحبت در این خصوص کمی زود است اما از آن‌جایی که انتخابات ریاست‌جمهوری و شورای شهر و روستا در کنار هم انجام می‌شود به نظرم استقبال گسترده‌ای از آن صورت خواهد گرفت. انتخابات شورا یک انتخابات سیاسی نیست و اوضاع سیاسی کشور و منطقه تاثیر چندانی روی آن نخواهد گذاشت و مردم برای پیشرفت شهر و محله خود به پای صندوق‌های رای خواهند رفت و بدون شک مشارکت در این انتخابات حداقل از انتخابات مجلس یازدهم بیشتر خواهد بود.

 

-فکر می‌کنید اگر شما برای شورای شهر ثبت نام کنید چه تعداد رای می‌آورید؟

(باخنده) این را مردم باید بگویند و نمی‌توان حدس زد یا پیش‌بینی کرد، به نظرم حضور هر شخصی در انتخابات در ابتدا باید زمینه‌ساز مشارکت حداکثری مردم پای صندوق‌ها باشد.

 

-صحبت پایانی

به دور از فضای انتخاباتی ماه‌های پیش رو باید بگویم حضور یک رسانه‌ای در هر پارلمان محلی یا شهری از چند لحاظ قابل توجه است. ارتباط مداوم با رسانه‌ها و شفافیت در بدنه شهرها و روستاها می‌تواند ارمغان حضور یک فرد آشنا با معادلات رسانه‌ای در هر پارلمانی باشد. اگر در دوره‌های قبل این موضوع وجود داشت شاید ما شاهد بروز بسیاری از این مفاسد اقتصادی و یا اخلاقی در شوراها و شهرداری‌های استان نبودیم زیرا این اتفاقات زمانی رخ می‌دهد که نور رسانه به مسئله‌ای تابانده نشود. درکنار آن رسانه‌ای ها بیش از هر قشری در جریان مشکلات و دغدغه مردم قرار دارند و ارتباط نزدیکی با آنان برقرار کرده‌اند. شاید یک فعال رسانه‌ای بهتر از برخی مسئولان در جریان بسیاری از مسائل درون جامعه باشد و همین مسئله کمک شایانی به برطرف کردن این معضلات خواهد نمود. امیدوارم در نهایت اتفاقاتی رخ دهد که آبروی چندین ساله مرکز استان مازندران به این شهر بازگردانده شود و شاهد اتفاقات مثبتی تا رخ داد بین المللی ساری ۲۰۲۲ در این شهر باشیم.

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال