امروز : شنبه ۳ مهر ۱۴۰۰ ساعت : ۷:۱۱ AM
یادداشت عبارت
به‌بهانه‌ی برخی خودحقیرپنداری‌ها، بعد از انتشار فیلم صف‌های طویل مرغ؛

خویشتن را گرامی بداریم

صف مرغ+عبارت
    -     کد خبر: 59629
    -     تاريخ انتشار : ۱۴۰۰/۱/۱۲|۱۱:۳۰
مردم حق اعتراض به ایجاد صف‌های طویل را دارند. هيچ‌کس نمی‌تواند و نباید آن‌ها را از این حق محروم کند. صف‌های طولانی مرغ به ضعف دولت در توزیع عادلانه و حساب‌شده‌ی تنها باقی‌مانده‌ی پروتئینی در سبد معیشتی ملت بازمی‌گردد.

عبارت l عالین نجاتی: در روزهای اخیر ویدئوهای فراوانی از صف طولانی مردم برای خرید مرغ با قیمت مصوب در برخی از شهرهای کشور منتشر شده، و در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌چرخد.
کافی‌است نگاهی به پیام‌های ارسالی مخاطبان در ذیل این ویدئوها بیاندازید، تا نظر عموم مردم را درباره‌ی وضعیت بشنوید.
تقریبا همه‌ی آنها بر این عقیده‌اند که شرف، حیثیت و آبروی ملت در این صفوف معیشتی بر طبقِ حراج گذاشته شده. گروهی به ایرانی آریایی پل می‌زنند و برخی به اسلام و عزت مسلمان اشاره می‌کنند.
بخش عمده‌ی مردم، این صف‌ها را نشانه‌ی حقارت و بی‌آبرو شدن ایرانیان دانسته‌اند.

اما صف مرغ و واکنش‌ها به آن بار دیگر یکی از بزرگترین چالش‌های اجتماعی ایران را آشکار کرده است. این حقیقت تلخ که؛ ما بسیاری از ایرانی‌ها، خودحقیرپندار شده‌ایم . مثال بارز ابژه‌ی سرگردان بر پشت‌بام و سقوط هستیم، که گویا هیچ نرمشی برای تحلیل واقعی حوادث از خود به خرج نمی‌دهیم.
مردم حق اعتراض به ایجاد صف‌های طویل را دارند. هيچ‌کس نمی‌تواند و نباید آن‌ها را از این حق محروم کند. صف‌های طولانی مرغ به ضعف دولت در توزیع عادلانه و حساب‌شده‌ی تنها باقی‌مانده‌ی پروتئینی در سبد معیشتی ملت بازمی‌گردد.
اگر دولت مدعی است که عرض ۴۲۰۰ تومانیِ کافی به نهاده‌ها اختصاص داده و به قدر کفایت مرغ را ذخیره کرده است، بنابراین واضح و مبرهن است که گرانی مرغ آزاد و کمبود مرغ مصوب، به ضعف دولت در نظارت بر توزیع بازمی‌گردد. ضعفی که رئیس‌جمهور نیز در نخستین جلسه هیات دولت در سال جدید به‌آن اشاره کرد و از وزرای صمت و کشاورزی، درخواست کرد به تفاهم برسند.
من با این اعتراض به حق عمومی مشکلی ندارم، اما به حقیرپنداری بسیاری از مردم بعد از مشاهده این صف‌ها انتقاد دارم. صف بستن ذاتاً، بد و غیرمعمول نیست، بلکه برعکس، نشانه‌ی تمدن، صبر و احترام به قانون در یک جامعه است. اگر مثلا مردم به فروشگاه‌ها حمله کنند، ماجرای فروش روغن دولتی در ارومیه تکرار شود، صف را بهم بزنند و برای اندکی زودتر رسیدن شخصیت خود و دیگران را له کنند یا از الفاظ زشت و رکیک استفاده کنند، حقارت معنا پیدا می‌کند. اما صف‌های اخیر برای خرید مرغ در همه ویدئوها آرام و مدنی است. این صف‌های هرچند طولانی، نشانه‌ی بیچارگی و حقارت ملت نیست، بلکه مؤید وضعیت دشوار اقتصادی است.
بی‌شک بهتر آن است که مردم در صف نایستاد، تا سریعتر و راحت‌تر به مقصود خود برسند، اما واقعیت این است که شرایط گاهی ما را ناچار به ایستادن درصف می‌کند.
حتما برای شما هم پیش آمده که علیرغم نیاز به نان، به‌دلیل صف بسیار طولانی نانوایی از خرید منصرف شده‌اید.
در همه کشورهای جهان از آسیا تا اسکاندیناوی، از استرالیا تا ایالات متحده، بارها صفهای طویلی برای تهیه اقلام معیشتی تشکیل شده. این صف‌های طولانی یکی از مهمترین دلایل توسعه خدمات غیرحضوری و اینترنتی در کشورهای پیشرفته جهان است که با عالم‌گیری کرونا، ضرورت‌‌اش صد چندان شده.

حرف من این است که مرز حقارت و صبر گاهی بسیار باریک می‌شود. بی‌شک ایجاد صف‌های طویل و معطلی مردم نشانه‌ی بی‌احترامی مدیران به ملت است، اما این بی‌احترامی، ما را حقیر و خوار نمی‌کند، بلکه موجب حقارت و شرمندگی کسانی است که صبر ما را به محک آزمون گذاشته‌اند. اما صبر زیاد همیشه به حقارت منتهی نمی‌شود، مخصوصا در نزد ملتی همچون ایرانیان. در بسیاری از موارد، آستانه‌ی صبر نتیجه دیگری به‌همراه خواهد داشت.
پس به آن‌ها که می‌خواهند، ملت احساس حقارت کنند هشدار میدهم که نتیجه ممکن است درست برخلاف پیش‌بینی شما باشد. به مردم سرزمینم نیز می‌گویم، که اجازه ندهید موریانه‌ی خودحقیرپنداری را به جانِ درختِ جان شما بیاندازند.

خلاصه اینکه نمی‌توان با هر اتفاقی فورا ملت را حقیر و بدبخت شمرد و دچار تورمِ رگِ گردن آریایی شد. حقارت آنجا معنا دارد که مردم نسبت به سرنوشت خود بی‌تفاوت باشند. به‌جای دستگیری، کلاه سر هم بگذارند. شایعات را بدون کمترین تحلیل و تحقیقی بپذیرند و به فتوای آن عمل کنند. حمله‌ور شدن و صف را بهم زدن حقارت است، نه در صف ایستادن و با صبر و مدنیت، خواسته‌ی خویش را برآوردن.
اگر ملتی به هر بهانه‌ای خود را مرتبا حقیر و بی‌حیثیت بپندارد، در آینده این امر به حقیقتی تاریخی و زیست‌شناختی بدل می‌شود که به مرور زمان، هنجاری اجتماعی خواهد شد. اجازه ندهیم سوءمدیریت‌ها، ظلم‌ها، مفاسد و رنج‌ها ما را حقیر کند. حقارت نزد آنهایی است که مسبب این رنج‌ها هستند، نه ما که متهمل آنهاییم.
بنابراین اگر آنها برای ما احترامی قائل نیستند، حداقل خویشتن را گرامی بداریم.

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال