امروز : چهارشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۱ ساعت : ۸:۵۳ AM
یادداشت عبارت
رضا براهنی در غربت و آلزایمر درگذشت؛

پایان مردی که با پروانه ها سخن می گفت

رضا براهنی + سایت عبارت
    -     کد خبر: 68588
    -     تاريخ انتشار : ۱۴۰۱/۱/۵|۱۱:۴۹
براهنی شیرابه گل بود و سختی سنگ را داشت. کلاهش که همچون درخت انجیلی به یاری ابروانش می آمد سایه ای همیشگی بر آن چشمهای مضطرب می انداخت و عشق را در تجلی لبخند به میعادگاه تنهایی می برد.

عبارت ـ عالین نجاتی: رضا براهنی شاعر و منتقد برجسته ادبی در غربت درگذشت. اکتای براهنی، کارگردان  سینما و فرزند رضا براهنی در صفحه شخصی خود با اعلام این خبر نوشته است: «به تاریخ پنجم فروردین‌ماه هزار و چهارصد و یک؛ پدرم رضا براهنی جهان را ترک و به دیدار آفتاب شتاب کرد.»

رضا براهنی متولد ۲۱ آذر سال ۱۳۱۴ در تبریز بود و از اواخر دهه ۷۰ در کانادا اقامت داشت. او در سال‌های پایانی‌ عمرش دچار بیماری فراموشی شده بود.

براهنی از جمله مهمترین نظریه پردازان معاصر شعر فارسی بود و فقدانش تاثیری جدی بر ادبیات ایران خواهد گذاشت.

اگرچه موضع گیری های متناقض سیاسی او ، موجب برخی از سوتعبیرها شد، اما هیچ خللی بر کیفیت کار ادبی او ایجاد نکرد و براهنی به راستی از قله های معاصر ادبیات ایران است.

براهنی شیرابه گل بود و سختی سنگ را داشت. کلاهش که همچون درخت انجیلی به یاری ابروانش می آمد سایه ای همیشگی بر آن چشمهای مضطرب می انداخت و عشق را در تجلی لبخند به میعادگاه تنهایی می برد.

براهنی اگرچه از میهن دور بود اما جانش در خاک ایران شکوفه می زد و دست هایش به پرهیز از دروغگویی عادت داشت.

از مشخصه های بارز وی رُک گویی اش بود که تعارف را در عمیق ترین ترس های انسان جستجو می کرد و رسواکننده نادان ها بود.

خواندن آثار براهنی به ویژه برای علاقمندان به ادبیات از نان شب واجب تر است. لحن جسورانه، ترکیب بندی های آهنگین، به ویژه در «خطاب به پروانه ها» و «روزگار دوزخی آقای ایاز» در ادبیات معاصر ایران زمین کم نظیر است. شعر بلند «اسماعیل»، همچنان یکی از درخشان ترین منظومه های شعر معاصر فارسی است که ، بخش هایی از آن همچون نمک و آویشن همواره دهان خواننده را تازه نگه می دارد.

درباره براهنی نوشتن دشوار است، زیرا ترکیبی متناقض از عادت ها بود که درکش به سادگی امکان پذیر نیست. دوستان بسیاری دارم که روزی شاگردان وی بودند و حالا لابد بسیار غمگین و تنها شده اند. این ضایعه را به تمامی آنها تسلیت می گویم و امیدوارم نسل بعدی هنر ایران، ارزش و اعتبار براهنی را بشناسد و او را همچون نگینی در تاریخ ادبیات ایران حفظ کند.

«خطاب به پروانه‌ها و چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم؟»، «اسماعیل»، «رازهای سرزمین من»، «آزاده خانم و نویسنده‌اش»، «روزگار دوزخی آقای ایاز»، «طلا در مس» و «کیمیا و خاک» از جمله آثار رضا براهنی در حوزه شعر، رمان و نقد ادبی هستند.

خدایش بیامرزد.

 

 

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال